Μία…. Πάτμο σε καλλιεργήσιμη έκταση, χάνουμε κάθε χρόνο εξαιτίας των πλημμυρών και της διάβρωσης από ανθρωπογενή αίτια σύμφωνα με τον Μανώλη Γλέζο ο οποίος,... Μανώλης Γλέζος: Μία … Πάτμο σε καλλιεργήσιμη έκταση χάνουμε ετησίως από τις πλημμύρες και τη διάβρωση – 10 κανόνες σωτηρίας

Μία…. Πάτμο σε καλλιεργήσιμη έκταση, χάνουμε κάθε χρόνο εξαιτίας των πλημμυρών και της διάβρωσης από ανθρωπογενή αίτια σύμφωνα με τον Μανώλη Γλέζο ο οποίος, ως επίτιμο μέλος της Ελληνικής Γεωλογικής Εταιρείας και ερασιτέχνης γεωλόγος, συμμετείχε σε ημερίδα για την πλημμυρικό κίνδυνο στην Ελλάδα που διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη.

Σύμφωνα με τον κ.Γλέζο, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα πλημμυρικά φαινόμενα με δέκα βασικούς κανόνες που είναι οι εξής:

– Αντιπλημμυρικά έργα με φράγματα ανάσχεσης στα ανάντη.

-Φράγματα στο ύψος των πλευρικών όχθων.

-Να ακυρώνονται σε μητρικό πέτρωμα.

-Τοξωτά.

-Με υπερχειλίστηρες

-Να θεμελιώνονται στο πιο στενό σημείο της κοίτης.

-Διεύρυνσης λεκάνης απορροής με υλικό από έναντι.

-Οικολογική λειτουργία.

-Ετήσια εκκαθάριση λεκάνης.

-Ειδικό ανάχωμα για να αποφεύγεται η «χύτρα του διαβόλου» στα υψηλά φράγματα.

Αφορμή, όχι το αίτιο της πλημμύρας, η βροχόπτωση

«Τρεις μέρες έβρεξε και στη Μάνδρα και σε ολόκληρη την Ελλάδα ενώ στην περιοχή της Πιερίας και Ημαθίας, έριξε υπερδιπλάσιο ποσό νερού απ΄ότι στην Μάνδρα. Βέβαια θα μου πείτε ότι στην Μάνδρα είχαμε από πίσω το όρος Πατέρας που είχε αποψιλωθεί από τις πυρκαγιές αλλά και στην Πιερία, έχουμε τον Ολυμπο. Εκεί όμως δεν θρηνήσαμε θύματα γεγονός που καταδεικνύει ότι η βροχόπτωση είναι η αφορμή ενός πλημμυρικού κινδύνου και όχι το αίτιο» εξήγησε από την πλευρά του, στο περιθώριο της ημερίδας, ο καθηγητής Μετεωρολογίας του ΑΠΘ, Θόδωρος Καρακώστας.

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ γράφει ότι τις εκτιμήσεις ότι οι πλημμύρες οφείλονταν στην κλιματική αλλαγή στηλίτευσε ο καθηγητής στο Τμήμα Δασολογίας του ΑΠΘ και διευθυντής στο Εργαστήριο διευθέτησης ορεινών υδάτων Παναγιώτης Στεφανίδης.

«Πρώτη φορά άκουσα από επίσημα χείλη , από πολιτικούς, ότι η πλημμύρα στη Μάνδρα οφειλόταν στην κλιματική αλλαγή. Δεν έχει όμως καμία σχέση η κλιματική αλλαγή με τις πλημμύρες» ξεκαθάρισε ο καθηγητής. Όσο για τα λεγόμενα περί «ακραίων καιρικών φαινομένων», ο κ. Στεφανίδης, διευκρίνισε ότι τα 80 χιλιοστά νερού στη Μάνδρα δεν είναι ακραία τιμή.

« Άρα κάτι άλλο φταίει και είναι οι ανθρώπινες επεμβάσεις στα ρέματα που έχουν καταπατηθεί τα περισσότερα. Είναι αδιανόητο το 2017 να πνίγονται τόσα άτομα . Ξέρετε πόσες παράνομες κατασκευές υπήρχαν πάνω στον χείμαρρο της Αγίας Αικατερίνης;» κατέληξε ο καθηγητής

Η ολοκλήρωση του θεσμικού πλαισίου για όλα τα επικίνδυνα ρέματα πανελλαδικά που θα τεθεί σε διαβούλευση τους πρώτους μήνες του 2018 υπογραμμίστηκε από εκπρόσωπο του Αναπληρωτή Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σωκράτη Φάμελλου που διάβασε τον χαιρετισμό του, καθώς δεν μπόρεσε ο ίδιος να παρευρεθεί στην ημερίδα.

Όπως τονίστηκε, «η εφαρμογή της Ευρωπαϊκής Οδηγίας για τους Κινδύνους Πλημμύρας καθυστέρησε τόσο πολύ που πλέον είμαστε σε προχωρημένο προδικαστικό στάδιο με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, καθώς τα Σχέδια Διαχείρισης Κινδύνων Πλημμύρας έπρεπε να είχαν ολοκληρωθεί μέχρι 2015!».

«Η παρούσα κυβέρνηση», αναφέρεται στον χαιρετισμό του υπουργού, «εντόπισε το κενό και από το Νοέμβριο του 2016 ασχολήθηκε σοβαρά με το πρόβλημα και προχώρησε στην εκπόνηση Σχεδίων Διαχείρισης Κινδύνου Πλημμύρων για όλη τη χώρα με κονδύλια του ΕΣΠΑ».

«Τα προσχέδια των Σχεδίων ολοκληρώθηκαν και τέθηκαν σε διαβούλευση τον Ιούλιο του 2017. Η διαβούλευση για όλη τη χώρα ολοκληρώνεται το Φεβρουάριο του 2018, και η κύρωση θα έχει ολοκληρωθεί και για τα 14 Σχέδια Διαχείρισης Κινδύνου Πλημμύρων μέχρι το Μάρτιο του 2018 με πρώτο του Π.Έβρου το Φεβρουάριο. Συνολικά επομένως μετράμε 3 χρόνια καθυστέρηση, χρόνια κατά τα οποία θα μπορούσαν να είχαν υλοποιηθεί και προγραμματιστεί δράσεις σε περιοχές υψηλού κίνδυνου και θα είχαν γλυτώσει περιουσίες και ζωές».

Σύμφωνα με τον υπουργό, τα Σχέδια Διαχείρισης προκρίνουν προτεραιότητες για το τι πρέπει να γίνει το επόμενο διάστημα δίνοντας έμφαση σε δράσεις πρόληψης και προστασίας και στον ολοκληρωμένο σχεδιασμό για το σύνολο της λεκάνης, «και όχι σε έργα που απλά μεταφέρουν το πρόβλημα και τον κίνδυνο παρακάτω ή δίπλα».