ΕΛΛΕΤ: μονόδρομος απόφαση συμφωνίας του ΥΠΕΝ με την ΥΔΟΜ Καλαμάτας

Σαφή απόφαση του ΥΠΕΝ υπέρ της νομιμότητας και της ΥΔΟΜ Καλαμάτας επιβάλλουν, σύμφωνα με την ΕΛΛΕΤ, οι περιορισμοί του πολεοδομικού καθεστώτος και οι αποφάσεις του ΣτΕ για τη δόμηση στη Δυτική Μάνη. Με αφορμή τις απειλές δολοφονίας κατά της Σταυρούλας Αγρίου, η περιβαλλοντική οργάνωση ζητά προστασία της προϊσταμένης και του μοναδικού φυσικού και ιστορικού τοπίου από την ανεξέλεγκτη τουριστική οικοδόμηση.

«Φθάσαμε ως κοινωνία στο σημείο να απειλείται με θράσος και εγγράφως μάλιστα η ζωή της προϊσταμένης της Υπηρεσίας Δόμησης(ΥΔΟΜ) Καλαμάτας κας Αγρίου, διότι δεν εφαρμόζει το νόμο σύμφωνα με τα συμφέροντα του κάθε απειλούντος. Σχεδόν αναμενόμενο, μετά τα γνωστά γεγονότα της Μυκόνου (ξυλοδαρμός αρχαιολόγου, δολοφονία τοπογράφου μηχανικού) και την απραξία του επίσημου Κράτους» τονίζει η ΕΛΛΕΤ.

Η Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού (ΕΛΛΕΤ) καταδικάζει τις μαφιόζικες  απειλές κατά της προϊσταμένης της ΥΔΟΜ Καλαμάτας, συνδέοντας το περιστατικό με τις πιέσεις για αυξημένη δόμηση στη Δυτική Μάνη. Και θεωρεί επιβεβλημένο το ΥΠΕΝ να δώσει σαφείς κατευθύνσεις, να στηρίξει την ΥΔΟΜ και να προστατεύσει το φυσικό και δομημένο περιβάλλον της Μάνης.

Επισημαίνει ότι το Π.Δ. του 1982 για τους στάσιμους οικισμούς προβλέπει συγκεκριμένες εξαιρέσεις και περιορισμούς, ενώ η νομολογία του ΣτΕ απαιτεί νόμιμο κοινόχρηστο δρόμο για την οικοδομησιμότητα εκτός σχεδίου. Επικαλείται επίσης την απόφαση ΣτΕ 57/2017 για τη ζώνη των 800 μέτρων.

Ολόκληρη η ανακοίνωση της ΕΛΛΕΤ

Φθάσαμε ως κοινωνία στο σημείο να απειλείται με θράσος και εγγράφως μάλιστα η ζωή της προϊσταμένης της Υπηρεσίας Δόμησης(ΥΔΟΜ) Καλαμάτας κας Αγρίου, διότι δεν εφαρμόζει το νόμο σύμφωνα με τα συμφέροντα του κάθε απειλούντος. Σχεδόν αναμενόμενο, μετά τα γνωστά γεγονότα της Μυκόνου (ξυλοδαρμός αρχαιολόγου, δολοφονία τοπογράφου μηχανικού) και την απραξία του επίσημου Κράτους.

Οι αιτίες γνωστές: η προσπάθεια μεγιστοποίησης της εκμετάλλευσης της γης και μάλιστα κατά το δοκούν εκ μέρους των ιδιωτών. Το τί είναι νόμιμο και τί όχι δεν απασχολεί, το συμφέρον θα πρέπει να εξασφαλιστεί με κάθε τρόπο, ακόμη και με πρωτοφανείς απειλές δολοφονίας.

Το θέμα για το οποίο η ΥΔΟΜ στράφηκε για κατευθύνσεις στο αρμόδιο ΥΠΕΝ είναι γνωστό και η ΕΛΛΕΤ το έχει ήδη αναδείξει με προηγούμενο Δελτίο Τύπου: ένα ΠΔ του 1982, που επιτρέπει στους “στάσιμους” οικισμούς, εντός ζώνης 800μ. από το κέντρο του οικισμού, να χτίζονται με πολύ αυξημένους όρους δόμησης σε σχέση με τους όρους της εκτός σχεδίου δόμησης. Το ίδιο το Διάταγμα θέτει περιορισμούς ως προς τον ιδιοκτήτη (να είναι κάτοικος ή καταγόμενος από τον οικισμό, χωρίς άλλη κατοικία στην ίδια ζώνη, ιδιότητα που σήμερα διεκδικούν ακόμη και ξένοι υπήκοοι) και ο οικισμός να μην είναι παραδοσιακός, παραλιακός, περιαστικός ή να μην αποτελεί πόλο τουριστικού ενδιαφέροντος.

Επίσης, το ευνοϊκό αυτό καθεστώς δεν εφαρμόζεται σε αρχαιολογικούς χώρους και χώρους φυσικού κάλλους και σε δασικές ή αναδασωτέες εκτάσεις. Μόνο από την απαρίθμηση των εξαιρέσεων αντιλαμβάνεται κανείς, ότι πολλοί οικισμοί της Δυτικής Μάνης, περιοχής για την οποία εκτοξεύτηκε η πρωτοφανής απειλή, εμπίπτουν στις εν λόγω εξαιρέσεις, που η ΥΔΟΜ οφείλει να εφαρμόσει, όπως οφείλει να εφαρμόσει την επιταγή του ΣτΕ για την ύπαρξη δημόσιου κοινόχρηστου δρόμου, ως προϋπόθεση οικοδομησιμότητας, σε μια περίοδο, που οι εν λόγω δρόμοι δεν έχουν καθοριστεί και ενδέχεται ο καθορισμός τους να καθυστερήσει. Εντούτοις, η επιταγή αυτή του ΣτΕ ισχύει και δεσμεύει όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες. Υπάρχει άλλωστε απόφαση ΣτΕ (57/2017), σύμφωνα με την οποία η επίμαχη περιοχή των 800 μ. θα πρέπει να θεωρείται εκτός σχεδίου, αφού ο καθορισμός των ορίων έγινε οριζόντια, “με το διαβήτη”, και χωρίς επιστημονική μελέτη, που να θεσμοθετηθεί με Π.Δ.

Είναι προφανές ότι μόνο έντιμοι και ικανοί δημόσιοι λειτουργοί, όπως η Προϊσταμένη της ΥΔΟΜ Καλαμάτας, θα προβληματίζονταν από την ισχύουσα ασάφεια και θα ζητούσαν κατευθύνσεις για τον τρόπο εφαρμογής της νομοθεσίας σε συνδυασμό με τις αποφάσεις του ΣτΕ. Γι’ αυτό το κράτος οφείλει να την προστατεύσει και κυρίως να προστατεύσει το φυσικό και δομημένο περιβάλλον μιας μοναδικής ιστορικής περιοχής από την αδηφάγο “ανάπτυξη”, που βασίζεται σε όλο και περισσότερη πρόσθετη δόμηση, με τελικό στόχο τον τουρισμό, δόμηση που καταλαμβάνει πλέον ανεπιστρεπτί και υποβαθμίζει όλα τα παράλια και τα νησιά της Χώρας μας.