Σε ποιες περιπτώσεις το Δημόσιο δεν θα διεκδικεί ιδιωτικές περιουσίες

Σε ποιες περιπτώσεις δεν θα μπορεί το Δημόσιο να διεκδικεί τις περιουσίες των πολιτών ανακοίνωσε η αντιπροεδρία της κυβέρνησης, δίνοντας διευκρινίσεις για τη νέα νομοθετική ρύθμιση που δίνει λύσεις στο ιδιοκτησιακό για χιλιάδες ιδιωτικά ακίνητα, ακόμη και για ολόκληρες περιοχές, που διεκδικεί η έχει καταγράψει ως ιδιοκτησία του το δημόσιο στο Κτηματολόγιο και ασκεί αγωγές για να περάσουν στην ιδιοκτησία του.

Οι διευκρινίσεις για τη νομοθετική ρύθμιση, που αφορά στο ιδιοκτησιακό των ακινήτων που διεκδικεί το δημόσιο περιλαμβάνονται σε αναλυτικό ενημερωτικό σημείωμα, με τη μορφή 11+1 ερωτήσεων για  τις 14 παρεμβάσεις για «κράτος πιο φιλικό προς τον πολίτη», που παρουσίασε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης και προωθούνται με νομοσχέδιο στη Βουλή. δείτε εδώ στο ecopress

Σε 11+1 ερωτήσεις – απαντήσεις τι αλλάζει στις συναλλαγές πολιτών με δημόσιο

Σημειώνεται ότι στις νέες ρυθμίσεις, μεταξύ άλλων περιλαμβάνεται διασύνδεση των συμβολαιογράφων με το ΤΕΕ για την ηλεκτρονική ταυτότητα κτιρίου και την ΑΑΔΕ για να διεκπεραιώνουν υποθέσεις ακινήτων αλλά και κατάργηση υποχρεωτικής σύνταξης τοπογραφικού για συμβόλαια μεταβίβασης ακινήτων σε περιοχές εντός σχεδίου από ιδιώτη μηχανικό.

Σε ποιες περιπτώσεις δεν θα μπορεί το Δημόσιο να διεκδικεί τις περιουσίες των πολιτών

Αναλυτικά  η αντιπροεδρία της κυβέρνησης απαντά στο ερώτημα: «Σε ποιες περιπτώσεις δεν θα μπορεί το Δημόσιο να διεκδικεί τις περιουσίες των πολιτών; Πώς διασφαλίζεται ότι η αποχή του Δημοσίου από τη διεκδίκηση ακινήτων δεν θα οδηγήσει σε “χάρισμα περιουσιών σημαντικής αξίας σε ιδιώτες;» απαντά ως εξής:

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες σήμερα είναι ότι το Δημόσιο διεκδικεί δικαστικά ακίνητα, χωρίς να διαθέτει τίτλο ή επικαλούμενο ότι ήταν δημόσια γη επί Τουρκοκρατίας. Για παράδειγμα το Δημόσιο διεκδικεί μεταξύ άλλων τη Σαρωνίδα, πολυκατοικίες στην Καρδίτσα και στον Εύοσμο.

Η λύση που προωθείται είναι σύμφωνη με τη νομολογία του Αρείου Πάγου που λέει ότι, όταν το Δημόσιο επικαλείται διαδοχή από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, πρέπει να αποδεικνύει ότι το ακίνητο που διεκδικεί κάθε φορά ήταν πράγματι δημόσιο ακίνητο επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σε κάθε περίπτωση προβλέπεται ότι αν το Δημόσιο έχει τίτλο ή αμετάκλητη δικαστική απόφαση (δηλαδή έχει περάσει και το στάδιο του Αρείου Πάγου), δεν παραιτείται από τα δικαιώματά του.

Τίθενται επίσης τρεις συγκεκριμένες προϋποθέσεις και χρονικά ορόσημα:

♦ Οι ιδιώτες ή οι δικαιοπάροχοί τους να έχουν ακίνητο με τίτλο κτήσης μετεγγραμμένο μέχρι το 1975.

♦ Οι ιδιώτες έχουν εγκατασταθεί κατόπιν υπόδειξης δημόσιας αρχής στο πλαίσιο της αγροτικής και εποικιστικής νομοθεσίας χωρίς να ολοκληρωθεί μέχρι σήμερα η μεταβίβαση της κυριότητας σ’ αυτούς (κυρίως πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στη χώρα μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και αντιμετωπίζουν τώρα τις διεκδικήσεις του Δημοσίου).

♦ Να διαθέτουν προσωρινά παραχωρητήρια ή αντίστοιχους τίτλους που έχει εκδώσει η Διοίκηση.

Με την εφαρμογή της ρύθμισης, καταργούνται οι εκκρεμείς δίκες για ακίνητα που εμπίπτουν στις παραπάνω κατηγορίες και δεν θα αρχίσουν καινούργιες δίκες στις περιοχές, όπου συμπληρώνεται η προθεσμία για την κατάθεση αγωγής (μετά την ολοκλήρωση της κτηματογράφησης και την πρώτη ανάρτηση).

Επιπλέον από τη ρύθμιση εξαιρούνται κοινόχρηστα ακίνητα, αιγιαλοί, αρχαιολογικοί χώροι ενώ δεν επηρεάζεται επίσης η εφαρμογή της δασικής νομοθεσίας.

Η πλειονότητα των περιπτώσεων αφορά ακίνητα και κυρίως κατοικίες για τα οποία το Δημόσιο επί δεκαετίες δεν επέδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον. Αντίθετα με πράξεις της διοίκησης (π.χ. κατασκευή δρόμων, δικτύων ύδρευσης – ηλεκτροδότησης κλπ. από κρατικές τότε εταιρίες) αναγνώρισε έμμεσα την υπάρχουσα κατάσταση.