ΕΠΑΦΗ: προτεραιότητα στις μπαταρίες για αποθήκευση ενέργειας

Να δοθεί προτεραιότητα στις μπαταρίες που μπορούν να εγκατασταθούν και να λειτουργήσουν μέσα στους επόμενους μήνες, αντί σε έργα αντλησιοταμίευσης με πολύ μεγαλύτερο χρόνο υλοποίησης, ζητά ο Πανελλήνιος Σύλλογος ΕΠΑΦΗ.

Με παρέμβασή του για το νομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, ο Σύλλογος αναγνωρίζει ότι γίνονται θετικά βήματα για την αποθήκευση, αλλά επισημαίνει ότι παραμένουν σοβαρά προβλήματα στις προθεσμίες, στη σειρά προτεραιότητας, στη χορήγηση όρων σύνδεσης και στους περιορισμούς ισχύος. Παράλληλα, καταθέτει έξι συγκεκριμένες προτάσεις αλλαγών.

«Κάθε μεσημέρι χάνεται ενέργεια που έχει ήδη παραχθεί»

ΗΈνωση Παραγωγών Αποθήκευσης & Φωτοβολταϊκών Ηλεκτροσταθμών (ΕΠΑΦΗ) προτάσσει το πρόβλημα των περικοπών ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές, σημειώνοντας ότι κάθε μεσημέρι χάνονται ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας που έχουν ήδη παραχθεί. Όπως τονίζει, «η μπαταρία είναι το μόνο εργαλείο που μπορεί να την πιάσει και να τη γυρίσει στο σύστημα το βράδυ» και ταυτόχρονα η τεχνολογία που μπορεί να εγκατασταθεί ταχύτερα.

Κατά τον Σύλλογο, το νομοσχέδιο που κατατέθηκε στις 21 Ιουλίου κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά «βάζει μπροστά από τις μπαταρίες την αντλησιοταμίευση», δηλαδή έργα που απαιτούν πολύ περισσότερο χρόνο μέχρι να ολοκληρωθούν και να λειτουργήσουν.

Προθεσμία δέκα ημερών για πλήρεις φακέλους

Πρώτη ένσταση αφορά την προθεσμία υποβολής αιτημάτων στον ΑΔΜΗΕ για μπαταρίες που θα συνδέονται σε κοινό σημείο με υφιστάμενα φωτοβολταϊκά. Η καταληκτική ημερομηνία ορίζεται την 1η Αυγούστου 2026, μόλις δέκα ημέρες μετά την κατάθεση του νομοσχεδίου.

Η ΕΠΑΦΗ επισημαίνει ότι η διαδικασία απαιτεί συμφωνίες μεταξύ διαφορετικών παραγωγών και πλήρεις φακέλους δικαιολογητικών. «Ένας νόμος δεν μπορεί να αποκλείει μέσα σε δέκα ημέρες παραγωγούς στους οποίους δεν έδωσε κανένα περιθώριο», αναφέρει και ζητά παράταση τουλάχιστον έως την 1η Νοεμβρίου 2026.

Ζητά επίσης να διορθωθεί η νομοτεχνική ασάφεια σχετικά με τις κατηγορίες αιτημάτων που καλύπτονται και να αυξηθούν τα όρια των 1.000 MW ανά κατηγορία σταθμών αποθήκευσης.

Κυρώσεις για τις καθυστερήσεις των Διαχειριστών

Το σημαντικότερο ζήτημα, σύμφωνα με τον Σύλλογο, δεν είναι μόνο τα πλαφόν, αλλά η μη τήρηση των προθεσμιών από τους Διαχειριστές. Η νομοθεσία προβλέπει ότι η οριστική προσφορά σύνδεσης πρέπει να χορηγείται μέσα σε δύο μήνες από την υποβολή πλήρους φακέλου.

«Αν η προθεσμία αυτή τηρούνταν, η ουρά θα προχωρούσε και δεν θα χρειάζονταν πλαφόν και κόφτες», σημειώνει η ΕΠΑΦΗ. Αντίθετα, οι παραγωγοί κινδυνεύουν να χάσουν τον φάκελο ή την εγγυητική τους, ενώ δεν προβλέπεται αντίστοιχη συνέπεια για την καθυστέρηση του Διαχειριστή.

Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρεται η πρόσκληση για τις merchant μπαταρίες, η οποία έκλεισε στις 31 Οκτωβρίου 2025, αλλά σχεδόν εννέα μήνες αργότερα δεν έχει ακόμη προχωρήσει. Ο Σύλλογος ζητά ρητό πρόστιμο, μηνιαία δημοσιοποίηση των εκκρεμών αιτημάτων και καταγραφή του πραγματικού χρόνου εξέτασης.

Να μην χάνεται η αρχική σειρά του αιτήματος

Η τρίτη παρέμβαση αφορά τον κανόνα σύμφωνα με τον οποίο κάθε μεταγενέστερη προσθήκη συνεργαζόμενου σταθμού ή μεταβολή ισχύος μεταφέρει ολόκληρο το αίτημα στο τέλος της ουράς.

Η ΕΠΑΦΗ υποστηρίζει ότι καμία συμπλήρωση, διόρθωση ή προσθήκη δεν πρέπει να συνεπάγεται απώλεια της αρχικής ημερομηνίας κατάθεσης. «Ο παραγωγός που συμπληρώνει ή διορθώνει τον φάκελό του δεν κάνει κατάχρηση», αναφέρει, αλλά ανταποκρίνεται σε μια διαδικασία που οργανώθηκε σε εξαιρετικά περιορισμένο χρόνο.

Παράλληλα, ζητά να εξεταστεί το σύνολο των εμπρόθεσμων αιτήσεων, ώστε να μη μείνει εκτός ισχύς που έχει υποβληθεί νόμιμα.

Ένσταση για την απόλυτη προτεραιότητα της αντλησιοταμίευσης

Το νομοσχέδιο προβλέπει απόλυτη προτεραιότητα για έργα αντλησιοταμίευσης συνολικής ισχύος 2.000 MW. Ο Σύλλογος αντιτείνει ότι αυτά τα έργα δεν μπορούν να κατασκευαστούν στους χρόνους μιας μπαταρίας που συνδέεται σε υφιστάμενο σημείο.

«Το πρόβλημα του συστήματος είναι σήμερα και λύνεται με βραχυπρόθεσμα εργαλεία», τονίζει. Κατά την ΕΠΑΦΗ, πρέπει να προηγηθούν οι άμεσα υλοποιήσιμες μπαταρίες και όχι έργα που ενδέχεται να λειτουργήσουν την επόμενη δεκαετία, δεσμεύοντας από τώρα ηλεκτρικό χώρο.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στην πρόβλεψη ότι, σε περίπτωση απόσυρσης του έργου, καταπίπτει μόλις το 20% της εγγυητικής. Ο Σύλλογος θεωρεί ότι έτσι η δέσμευση ηλεκτρικού χώρου μετατρέπεται σε «φθηνό δικαίωμα προαίρεσης».

Ελεύθερη συμφωνία για την τιμή της αποθηκευόμενης ενέργειας

Η πέμπτη ένσταση αφορά τη διάταξη που επιτρέπει σε φωτοβολταϊκό να εγχέει ενέργεια πέρα από τους περιορισμούς, εφόσον ίση ποσότητα απορροφάται από συμβεβλημένη μπαταρία, προβλέποντας ότι η ενέργεια αυτή μεταβιβάζεται «χωρίς χρέωση».

Η ΕΠΑΦΗ σημειώνει ότι όταν φωτοβολταϊκό και μπαταρία ανήκουν στον ίδιο παραγωγό δεν υπάρχει πρόβλημα. Όταν όμως η μπαταρία ανήκει σε τρίτο, ο νόμος επιβάλλει ουσιαστικά δωρεάν παράδοση ενέργειας, την οποία ο σταθμός αποθήκευσης θα μπορεί να πουλήσει αργότερα.

«Η σχέση αυτή είναι ιδιωτική και δεν αφορά τον νομοθέτη», υπογραμμίζει ο Σύλλογος και ζητά να διαγραφεί η φράση «χωρίς χρέωση», ώστε το τίμημα να συμφωνείται ελεύθερα μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών.

Θετική ρύθμιση για αυτοκατανάλωση, αλλά χωρίς προθεσμία

Ως θετική εξέλιξη χαρακτηρίζεται η δυνατότητα εγκατάστασης μεμονωμένου σταθμού αποθήκευσης για αυτοκατανάλωση χωρίς έγχυση, ακόμη και σε κορεσμένα δίκτυα. Η ισχύς δεν θα προσμετράται στα διαθέσιμα περιθώρια, τα αιτήματα θα εξετάζονται κατά προτεραιότητα και προβλέπεται απαλλαγή από τη Βεβαίωση Παραγωγού.

Ο Σύλλογος σημειώνει ότι πρόκειται για αίτημα που είχε υποβάλει ο ίδιος, αλλά προειδοποιεί ότι η εφαρμογή εξαρτάται από υπουργική απόφαση χωρίς συγκεκριμένη προθεσμία. «Χωρίς δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα, η ρύθμιση μένει στα χαρτιά», επισημαίνει.

Τέλος, η ΕΠΑΦΗ υποστηρίζει ότι το ίδιο το νομοσχέδιο αναγνωρίζει πως η περικοπτόμενη ενέργεια έχει οικονομική αξία. Επομένως, όπως αναφέρει, πρέπει να αναγνωριστεί και η αξία της ενέργειας που χάνεται, μέσω αποζημίωσης των μη αγοραίων περικοπών σύμφωνα με το ευρωπαϊκό δίκαιο. «Η αποθήκευση που απορροφά το πλεόνασμα είναι καλοδεχούμενη, αλλά δεν εξοφλεί αυτό που ήδη χάθηκε», καταλήγει.