Η αντικειμενική αξιολόγηση στην εκπαίδευση, την τριτοβάθμια εκπαίδευση, τις εισαγωγικές εξετάσεις, το δημόσιο, την καθημερινή ζωή. Παρουσίαση στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Δήμου Κηφισιάς των διαδικασιών αξιολόγησης, που εφαρμόζονται στην εκπαίδευση στο σύγχρονο κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των πανεπιστημίων.
Για να μπορεί να λειτουργεί μια ελεύθερη ανταγωνιστική κοινωνία είναι απαραίτητο να υπάρχουν διαδικασίες μέτρησης του παραγόμενου αποτελέσματος, προϊόντων και υπηρεσιών αντικειμενικές, που να είναι γενικότερα αποδεκτές. Να λειτουργούν ως κανόνες με τους οποίους θα γίνονται συγκρίσεις, και θα αποτελούν μια γλώσσα επικοινωνίας.
Ο βαθμός επιτυχίας θα είναι συνάρτηση του μετρούμενου αποτελέσματος και όχι του αγώνα για προνομιακή πρόσβαση στο κρατιστικό σύστημα και τις ιδιαίτερες πελατειακές σχέσεις.
Στη δεύτερη αυτή περίπτωση η κοινωνία είναι καταδικασμένη διότι σε πολλές περιπτώσεις οι επαγγελματίες …..χρειάζονται άδεια ασκήσεως επαγγέλματος από ανεπάγγελτους.
Πολιτικές παρατάξεις που παρουσιάζουν τα προγράμματά τους για την παιδεία σε εκδηλώσεις που ισχυρίζονται ότι σαν αυτές δεν μπορεί να κάνει κανένας στην Ελλάδα, με ιδιαίτερη επιμέλεια αποφεύγουν να αναφέρονται σε προγράμματα εκπαίδευσης εκπαιδευτικών σε όλες τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες, που προφανώς συμπεριλαμβάνουν ως βασικό τους εκπαιδευτικό στοιχείο την αντικειμενική αξιολόγηση .
Οι μαθηματικοί, φυσικοί, φιλόλογοι, χημικοί, καθηγητές ξένων γλωσσών, γυμναστές κλπ., εκπαιδεύονται στα παιδαγωγικά σε ειδικά πανεπιστημιακά προγράμματα προ του διορισμού για να μπορούν να έχουν πρόσβαση στη σχολική τάξη, σε όλες τις χώρες στο δυτικό κόσμο.
Απορεί κανείς πως οι ανεκπαίδευτοι προ του διορισμού εκπαιδευτικοί βαθμολογούν τους μαθητές τους στο σχολείο, και πως η βαθμολογία αυτή γίνεται δεκτή από τους γονείς και τους μαθητές τους. Ίσως επειδή το σχολείο έχει υποβαθμιστεί σε «πάρκινγκ», οπότε ο βαθμός του σχολείου δεν έχει πραγματικό αντίκρισμα κάπου. Και πως θα εφαρμοσθούν διαδικασίες αντικειμενικής εξέτασης αντίστοιχες των διεθνών τεστ για καθιέρωση του Εθνικού απολυτηρίου και κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων, σε συνδυασμό ίσως και με δυνατότητες υποψηφιότητας στα πανεπιστημιακά ιδρύματα στη διεθνή κοινότητα
Και πως οι εφαρμοζόμενες για δεκαετίες εισαγωγικές εξετάσεις έχουν καθιερωθεί ως αντικειμενικές που πραγματοποιούνται από ανεκπαίδευτους επιπλέον των παιδαγωγικών και στην αξιολόγηση εκπαιδευτικούς, που εξασφαλίζουν πιστότητα και αξιοπιστία στις μετρήσεις (Validity and reliability).
Ορισμένες πλευρές προτείνουν την κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων …μερικώς , όχι για τις σχολές αιχμής που έχουν μεγάλη ζήτηση διότι έχουν αντίκρισμα στην αγορά εργασίας, αλλά για τις σχολές που δύσκολα συγκεντρώνουν υποψηφίους για φοίτηση επειδή δεν οδηγούν κάπου, και που προφανώς οι εισαγωγικές εξετάσεις έχουν καταργηθεί από μόνες τους για τις σχολές αυτές. Η κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων για τις σχολές αυτές θα είναι χρήσιμες για το μισθοδοτούμενο από δημόσιους πόρους εκπαιδευτικό τους προσωπικό για να συντηρηθούν σε λειτουργία , που δεν θα λειτουργούσαν σε βάση κόστους αποτελέσματος.
Όλες οι δυτικές χώρες έχουν προγράμματα εκπαίδευσης εκπαιδευτικών σε πανεπιστημιακό επίπεδο προ του διορισμού. Η Ελλάδα δεν έχει κανένα πρόγραμμα εκπαίδευσης εκπαιδευτικών σε πανεπιστημιακό επίπεδο και ούτε φαίνεται να έχει κάποια πρόταση .
Γίνεται συνεχώς και με έμφαση αναφορά στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών που απαιτείται, στις παρουσιάσεις υψηλού επιπέδου των προγραμμάτων για την παιδεία των κομμάτων που πραγματοποιούνται , χωρίς την παραμικρή αναφορά στην ανάγκη για εκπαίδευση των εκπαιδευτικών προ του διορισμού.
Το να διορίζεις έναν ανεκπαίδευτο πτυχιούχο και μετά να του προσφέρεις την όποια «επιμόρφωση» είναι ο ορισμός του παραλόγου και έχει πολλαπλό κόστος.
Βεβαίως, αν τα κόμματα παραδεχτούν ότι η βασική μόρφωση και η παιδαγωγική κατάρτιση (διδακτική, θεωρίες μάθησης, διοίκηση εκπαίδευσης κλπ. επιπλέον της αξιολόγησης ) πρέπει να αποκτώνται πριν από τον διορισμό, τότε το πτυχίο του Μαθηματικού ή του Φιλολόγου παύει να είναι αυτόματο «διαβατήριο» για το Δημόσιο. Αυτό θα σήμαινε πολιτικό πρόβλημα για όποιον το πρότεινε, γιατί θα έχανε τις ψήφους χιλιάδων άνεργων πτυχιούχων και των οικογενειών τους.
Για να μην κατηγορηθούν από τους «προοδευτικούς» καθηγητάδες των Πανεπιστημίων και τα συνδικάτα της ΟΛΜΕ για «αντεργατικά μέτρα» ή «νεοφιλελεύθερη λαίλαπα», οι δυτικού προσανατολισμού κυβερνήσεις δεν τόλμησαν ποτέ να αγγίξουν τοτέμ όπως η αυτόματη επαγγελματική κατοχύρωση μέσω του απλού πτυχίου .
Το ότι η λέξη «μόρφωση» των εκπαιδευτικών έχει εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο είναι κάτι το ιδιαίτερα σημαντικό.. Αντίθετα, κυριαρχεί η «επιμόρφωση» που είναι μια τεχνοκρατική, κενή λέξη. Ακούγεται προοδευτική, εκσυγχρονιστική και κυρίως… μη δεσμευτική. Επιτρέπει μεγάλη ευχέρεια ελιγμών , και μη μετρήσιμα στοιχεία το λιγότερο ενώ προσφέρει και δυνατότητες αξιοποίησης Ευρωπαϊκών προγραμμάτων
Πως θα εξασφαλισθεί υψηλού επιπέδου εκπαίδευση με ανεκπαίδευτους στα παιδαγωγικά εκπαιδευτικούς προ του διορισμού, είναι ένα ερώτημα.
Διατυμπανίζεται η σπουδαιότητα των παιδαγωγικών, σε συνέδρια που παρουσιάζονται προγράμματα για την παιδεία που δεν μπορεί να κάνει άλλος, και η πρόταση είναι η «επιμόρφωση» διοριζόμενων χωρίς βασικό πρόγραμμα εκπαίδευσης εκπαιδευτικών .
Η μόνη φορά που δόθηκε έμφαση στην ανάγκη για εκπαίδευση εκπαιδευτικών προ του διορισμού ήταν στις προτάσεις και σήμερα επίκαιρες για την αναθεώρηση του εκπαιδευτικού συστήματος τον Δεκέμβριο του 1990 με υπουργό τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο και πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, που δεν εφαρμόσθηκαν λόγω των τότε πολιτικών και κοινωνικών αντιδράσεων που κατέληξαν αντί για διάλογο, σε τραγικά γεγονότα του καθηγητή Τεμπονέρα στην Πάτρα.
Η χρήση όρων όπως «φιλόσοφος απελευθερωτικής παιδείας» (παραπέμποντας στον Paulo Freire και την κριτική παιδαγωγική) ακούγεται εντελώς προσχηματική όταν συνδυάζεται με:
Απουσία προτάσεων για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.
Άγνοια της πραγματικότητας της σύγχρονης «οικονομίας της γνώσης», της τεχνητής νοημοσύνης και της διεθνούς ανταγωνιστικότητας.
Διατήρηση της συνδικαλιστικής αδράνειας που αρνείται οποιοδήποτε ποιοτικό φίλτρο στην τάξη.
Η ελληνική παιδεία δεν χρειάζεται άλλους νοσταλγούς του 1985, αλλά πολιτική βούληση για να συγκρουστεί με τις αγκυλώσεις που δημιούργησε.
Πλήθος προβλημάτων συνδέονται με την παιδεία, στα οποία δεν δίνονται απαντήσεις με τις προτάσεις που διατυπώθηκαν.
♦ Στο συνημμένο κείμενο από την διάλεξη σχετικά με την αξιολόγηση στο ελεύθερο πανεπιστήμιο του Δήμου Κηφισιάς παρουσιάζεται μια εικόνα των διαδικασιών αξιολόγησης που εφαρμόζονται στην εκπαίδευση στο σύγχρονο κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των πανεπιστημίων. δείτε εδώ
♦ Παρακουλουθήστε την διάλεση στο βίντεο:
*Νίκος Ηλιάδης, Πολ/κός Μηχ/κός Ε.Μ.Π. ,M.Sc. , Ph.D. τ. Ειδ.Γραμματέας του ΥΠΕΠΘ , τ. εκπρόσωπος των Υπουργείων Παιδείας και Πολιτισμού στη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες ( Μ.Ε.Α. ) τ. Διοικητής ΠΓΝ «ΑΤΤΙΚΟΝ , τ. μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Παιδαγωγικών Ινστιτούτων της Ευρώπης , τ. εκπρόσωπος της Κυβέρνησης στο Δ.Σ. του CEDEFOP του Ευρωπαϊκού Κέντρου για την Επαγγελματική Εκπαίδευση και Κατάρτιση , Επίτιμος Σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.
