We Are Greece: Ώρα αποφάσεων για τους υδάτινους πόρους

Η συζήτηση για το νερό δεν αφορά πλέον ένα επιμέρους περιβαλλοντικό ζήτημα. Αφορά την ανθεκτικότητα της χώρας, την αναπτυξιακή προοπτική των νησιών, τη λειτουργία της οικονομίας και τελικά την ποιότητα ζωής των πολιτών. Η λειψυδρία, ως συνέπεια της κλιματικής κρίσης, αναδεικνύει τα όρια ενός μοντέλου διαχείρισης που σχεδιάστηκε για άλλες εποχές και άλλες συνθήκες.

Αυτά σημειώνει σε άρθρο του, με τίτλο: «Ώρα αποφάσεων για τους υδάτινους πόρους: από τη διαχείριση της κρίσης στη θεσμική μεταρρύθμιση» ο Αντώνης Γιαννικουρής, Πρόεδρος Ινστιτούτου We Are Greece και σημειώνει αναλυτικά τα ακόλουθα:

Με αφορμή το 1ο Water Dialogues που πραγματοποιήθηκε στη Ρόδο, αναδείχθηκε με σαφήνεια η ανάγκη να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα του νερού όχι ως ένα τεχνικό ή τοπικό πρόβλημα, αλλά ως μια κρίσιμη εθνική πρόκληση. Η νησιωτική Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αυτής της νέας πραγματικότητας. Από τη μία πλευρά αντιμετωπίζει αυξανόμενες πιέσεις στους υδάτινους πόρους και από την άλλη καλείται να διατηρήσει τη δυναμική της ως πυλώνας ανάπτυξης, τουρισμού και κοινωνικής συνοχής. Η νέα αυτή πραγματικότητα απαιτεί μια διαφορετική προσέγγιση, με μακροπρόθεσμο ολιστικό σχεδιασμό, ανθεκτικές υποδομές και πολιτικές που θα λαμβάνουν υπόψη τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής.

Η αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων δεν μπορεί να βασιστεί ούτε σε αποσπασματικές παρεμβάσεις ούτε σε πολιτικές αποφάσεις που λαμβάνονται χωρίς τεκμηρίωση. Σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι επιτακτική η ανάγκη, για τη συνάντηση της πολιτικής με την εφαρμοσμένη επιστημονική γνώση. Η χάραξη στρατηγικής για το νερό οφείλει να στηρίζεται σε δεδομένα, μετρήσεις, διεθνείς καλές πρακτικές και αξιολόγηση των πραγματικών αναγκών κάθε περιοχής. Η εποχή των γενικών διαπιστώσεων έχει παρέλθει.

Την ίδια στιγμή, η χώρα χρειάζεται συγκεκριμένες θεσμικές αλλαγές.

Πρώτον, μεγαλύτερη και ταχύτερη αξιοποίηση χρηματοδοτικών εργαλείων για κρίσιμα έργα υποδομής αλλά και για τη συστηματική συντήρηση των υφιστάμενων.

Δεύτερον, αναβάθμιση του τρόπου με τον οποίο ασκείται η πολιτική διαχείρισης των υδάτων σε κεντρικό επίπεδο, ώστε να διασφαλίζεται καλύτερος συντονισμός, λογοδοσία και αποτελεσματικότητα.

Και τρίτον, ένα νέο θεσμικό πλαίσιο που θα ανταποκρίνεται στις σύγχρονες προκλήσεις της κλιματικής κρίσης και θα επιτρέπει πιο ευέλικτες και αποδοτικές λύσεις.